آزاد گذاشتن و کنترل کردن نوجوان (قسمت اول)

مقاله چاپ شده در هفته نامه سلامت

اصل «آزاد گذاشتن و کنترل کردن» خود به خوبی‌ بیانگر مشکلات والدینی‌ است که فرزندانشان به سن بلوغ رسیده‌اند.

والدین باید بپذیرند که در زندگی‌ فرزندان نوجوانشان چیزهایی‌ وجود دارد که آن‌ها به عنوان والدین نمی‌‌توانند کنترلی‌ بر آن‌ها داشته باشند. اکثر قریب به اتفاق مواردی‌ که در آن نوجوانان اقدام به نوشیدن مشروبات_الکلی‌، کشیدن سیگار، برقراری‌ روابط_جنسی‌ و مصرف مواد مخدر می‌‌کنند، خارج از خانه و دور از چشم پدر و مادر صورت می‌‌گیرد.

والدینی‌ که بیش از حد اقدام به کنترل این موارد می‌‌نمایند اغلب بگومگوهای‌ بسیاری‌ با فرزندانشان دارند و ناخودآگاه آن‌ها را وادار به دروغ گفتن و مخفی‌‌کاری‌ می‌‌کنند.

این اصطلاح «آزاد گذاشتن» به آن مسئله کنترل کردن برمی‌‌گردد و نه بحث مراقبت و اهمیت دادن به فرزندان.

والدینی‌ که از فرزندانشان نمی‌‌پرسند که آن‌ها کجا می‌‌روند، با که می‌‌روند و قصد انجام دادن چه کاری‌ را دارند، این پیام را به فرزندشان منتقل می‌‌کنند که او آزاد است هر چه که می‌‌خواهد انجام دهد یا این‌که آن‌ها اصلاً به او اهمیت نمی‌‌دهند.

آزاد گذاشتن به این معنا نیست که شما به عنوان والدین نباید اهمیتی‌ به فرزندانتان بدهید یا راه برقراری‌ ارتباط با آن‌ها را ببندید، بلکه به این معناست که وقت آن رسیده است اندکی‌ فرزندان نوجوانتان را به حال خود بگذارید، فرزندانی‌ که شاید ده یا دوازده سال کانون زندگی‌ شما بوده‌اند، کودکانی‌ که شما در آغوش می‌‌گرفتید و آن‌ها همه چیز را برایتان تعریف می‌‌کردند، کودکانی‌ که بودن در کنار پدر و مادر را بر همه چیز ترجیح می‌‌دادند.

سرکشی‌ در نوجوانان با دو هدف شکل می‌‌گیرد:

یکی‌ این‌که نوجوانان با مشاجره کردن با پدر و مادر قصد دارند برای‌ خود به عنوان انسان‌هایی‌ مستقل کسب احترام کنند و دیگر این‌که آن‌ها قصد تغییر و تعیین مجدد مرزهای‌ خانواده را دارند.

دکتر مهدی قاسمی

نویسنده: دکتر مهدی قاسمی

روانپزشک و رواندرمانگر

مشاهده سایر مطالب دکتر مهدی قاسمی
نظرات کاربران
 
 
   
دکتر مهدی قاسمی

دکتر مهدی قاسمی

دکتر مهدی قاسمی روانپزشک و رواندرمانگر