به هم ریختگی‌ اتاق چه اهمیتی‌ دارد؟ (قسمت اول)

«تا اتاقت را تمیز و مرتب نکنی‌ از آن بیرون نمی‌‌آیی‌!»
«از بس گفتم وسایلت را مرتب کن خسته شدم.»
«لباسهایت را جمع کن، تخت را مرتب کن!»

🔺 اکثر والدین و نوجوانان درباره اتاقهای‌ به هم ریخته با هم مشاجره می‌‌کنند زیرا والدین به مرتب بودن وسایل توجه دارند، ولی‌ بچه‌ها نه. بیشتر بچه‌ها اهمیتی‌ نمی‌‌دهند که در میان انبوهی‌ از لباس، اسباب‌بازی‌، کتاب و کاغذ از خواب بیدار شوند، بخوابند، بازی‌ کنند و تکالیف منزل را انجام دهند. آنها از اینکه دوستانشان اتاق به هم ریخته آنها را ببینند آشفته نمی‌‌شوند، و فکر نمی‌‌کنند که والدینشان از این موضوع ناراحت می‌‌شوند.

🔺 ممکن است فردی‌ از اتاقی‌ که یک نفر دیگر آن را مرتب کرده خوشش بیاید و قدر آن را بداند، اما شاید نوجوانان از اینکه شما اتاق آنها را مرتب کنید خوشحان نشوند و آن را تهدیدی در جهت استقلال خود معنی کنند.

🔺 «من از جمع کردن لباسها متنفرم»، «همه دوستانم اتاقشان به هم ریخته است»، «اگر قرار است دوباره بخوابم چرا باید تختم را درست کنم؟»

🔺والدین در وادار کردن فرزندشان به جمع‌وجور کردن اتاق چندان موفقیتی‌ ندارند؛ و اگر بتوانند او را متقاعد یا مجبور کنند که اتاقش را مرتب کند حتما از راهبردهای‌ دیگری‌ بهره می‌‌گیرند - کارهایی‌ مثل دستمزد دادن، رشوه دادن، تنبیه کردن یا برشمردن عواقب انجام ندادن این کار، «اگر اتاقت را مرتب نکنی‌، نمی‌‌توانی‌ دوستانت را به اینجا بیاوری‌».

🔺 هر یک از این روشها به‌طور خاص می‌‌تواند موفقیت‌آمیز باشد. ممکن است نوجوانی یک یا دوبار اتاقش را مرتب کند و پس از آن هرگز این کار را انجام ندهد. یا ممکن است اتاقش را از روی‌ بی‌‌میلی‌ مرتب کند و بیشتر کارها را انجام ندهد و نیمه‌کاره رها کند. بسیاری‌ نوجوانان بارها و بارها به خاطر این موضوع مورد بی مهری قرار می گیرند، و باز هم اتاقشان را تمیز نگه نمی‌‌دارند.

گروه روانپزشکی دکتر مهدی قاسمی

دکتر مهدی قاسمی

نویسنده: دکتر مهدی قاسمی

روانپزشک و رواندرمانگر

مشاهده سایر مطالب دکتر مهدی قاسمی
نظرات کاربران
 
 
   
دکتر مهدی قاسمی

دکتر مهدی قاسمی

دکتر مهدی قاسمی روانپزشک و رواندرمانگر