غلبه بر اهمال کاری (قسمت دوم)

افراد معمولا در دو حوزه، کارهایشان را به تعویق می اندازند : 

خودشکوفای :خودشکوفایی به معنای تلاش برای دستیابی به اهداف است

حفظ‌ موقعیت‌ فعلی‌ زندگی :رفتارهایی را در بر می گیرد که باعث راحتی و آسایش زندگی فعلی می شود.

به تعویق انداختن کارها

رفتارهای اجتنابی و دلیل تراشی ها می توانند به شکل زیر خودشان را نشان بدهند : 
• فکر کردن درباره ی مشکل، بدون اینکه دست به هیچ کاری بزنید. 
• تا دقیقه نود کار را به تأخیر می اندازید. چرا چنین می کنید؟
• وقتی می گویید « فردا انجامش می دهم » تلاش می کنید خودتان را متقاعد کنید که واقعا فردا کار را انجام می دهید یا اینکه میخواهید تسلط خود را نشان دهید. در واقع از نظر فرد اهمال کار، فردا روز بعد نیست بلکه زمانی نامعلوم در آینده است. 
• کارهای بی اهمیت قبلی ناگهان در اولویت قرار می گیرند تا کار مشکل را انجام ندهید. « اول خانه را تمیز می کنم، بعدش مقاله مینویسم». اگر قرار نبود مقاله بنویسید آیا باز هم تمیز کردن خانه در اولویت قرار می گرفت؟
• اول کارهای لذت بخش را انجام می دهید تا بتوانید برای انجام کارهای سخت، روحیه لازم را پیدا کنید ولی پس از اینکه شروع کردید نمی توانید دست از کار لذت بخش بردارید و کار سخت را به تعویق می اندازید.
• دائم گوش به زنگ هستید تا دلیلی موجه برای شروع نکردن به کار یا دست از کار کشیدن پیدا کنید. مثلا ً « دوستم زنگ زد»
• ایجاد این تفکر گول زننده که ابتدا باید مقاومت انجام کار را فراهم کنید.
• ابتد ا با زدن برچسب هایی مثل تنبل، ناامید، کندکار به خودتان، از انتقادهای دیگران جلوگیری می کنید و بعد به نوعی سر خودتان شیره می مالید ( خودتان را توجیه می کنید )
• گاهی منتظر می مانید تا انگیزه لازم برای کار را به دست بیاورید. 
« انگیزه قدم اول نیست بلکه انگیزه حاصل کار است. شما مجبورید کار را شروع کنید چه حس و حالش را داشته باشید و چه نداشته باشید ». 
بعضی از این افراد از موفقیت یا لذت واقعی می ترسند یا اینکه خوشان را سزاوار آن نمی دانند. این کار نوعی خود تنبیه گری یا تضعیف خود است.

هه ساره فریدونی

نویسنده: هه ساره فریدونی

کارشناس ارشد روانشناسی- شناخت درمانگر- طرح واره درمانی

مشاهده سایر مطالب هه ساره فریدونی
نظرات کاربران
 
 
   
دکتر مهدی قاسمی

دکتر مهدی قاسمی

دکتر مهدی قاسمی روانپزشک و رواندرمانگر