افکار مثبت واقعیت یا خیال؟

 چیزی که معمولا از بیماران صعب العلاج خواسته می شود این است که دیگران را ببخشند مراقبه کنند و قاطع باشند. به آنها گفته می شود افکار مثبت داشته باشند.و عاشق و شجاع باشند. اینها دقیقا همان درخواست های قدیمی هستند که روزی به کودک تحمیل می شد تا از پدر و مادرش حمایت کند و آزارهای آنها را لو ندهد، یعنی همان درخواستهایی که باعث بیماری او شدند..

اگر ما اجازه نداشته باشیم آنچه بر سرمان مده احساس و ابراز کنیم. زندگی مان بی معنا می شود.

اکثر بیماران سرطانی در طول زندگی باقی مانده خود پرده ای زییا و ایده آل بر واقعیت دردناک زندگی گذشته خود می کشند و با همان فریب نیز می میرند. آنها حتی افتخار می کنند که قوی و فداکارند و از هیچکس هیچ درخواستی ندارند. در چنین شرایطی تنها بیماری آنهاست که تلاش می کند امیدواری تقریبا از دست رفتهء آنها برای درد دل کردن را زنده نگه دارد. ولی هیچکس دوست ندارد از زندگی گذشته آنها با خبر شود، چون داستان زندگی شان ممکن است دکترها و پرستاران و مددکارها را یاد گذشته تلخ و فراموش شدهء خودشان بیندازد.

در این شرایط، خود بیمار آگاه نیست چقدر تشنه دریافت محبت و دانستن واقعیت است و همچنین آگاه نیست خودش تنها کسی است که می تواند خود را از این مخمصه و خودکاوی خطرناک رهایی بخشد.
آلیس میلر

دکتر مهدی قاسمی

نویسنده: دکتر مهدی قاسمی

روانپزشک و رواندرمانگر

مشاهده سایر مطالب دکتر مهدی قاسمی
نظرات کاربران
 
 
   
دکتر مهدی قاسمی

دکتر مهدی قاسمی

دکتر مهدی قاسمی روانپزشک و رواندرمانگر